May 16, 2016

Ik ben verslaafd aan porno!

Zojuist heb ik mijn eerste porno-vrije-24-uur achter de rug. Dit in het kader van een zelf opgelegde ontwenningskuur. Ook al beperkt mijn consumptie van sexfilmpjes zich doorgaans tot één of hooguit twee keer per dag, telkens een paar minuten lang. Ter info: in de meeste gevallen blijft het alleen bij kijken. Maar toch. Steeds vaker betrap ik mij erop niets 'leuks' te kunnen vinden, ondanks het enorme aanbod. Terwijl ik blijf zoeken bekruipt mij een onrustig gevoel: wat als ik geen lekker filmpje kan vinden? Moet ik dan de computer zomaar uitzetten? Of iets anders gaan doen? Nee toch!? Ik geloof dat ik verslaafd ben!

In mijn jeugdjaren bleef de beschikbaarheid van pornografie bij zogenaamde sexblaadjes. Ik herinner mij nog hoe ik als tiener in de boekenwinkel stiekem naar de in het plastic verpakte tijdschriften keek. Meestal stonden ze helemaal bovenaan, keurig in een rijtje naast elkaar. Je kon telkens net een stukje van de cover zien. In die tijd kon het bekijken van alleen al een pornografisch fotootje mijn motor aanzwengelen. Nu moet ik eerst minstens een paar minuten bewegende beelden tot mij nemen, voordat er iets gebeurt. De vraag is: kan ik nog zonder? En hoe slecht is het regelmatig nuttigen van pornografie nou eigenlijk?

Miljoenen mannen en vrouwen (!) kijken regelmatig online naar porno. Daaronder meer dan 95% van alle jongens en 80% van alle meisjes in de leeftijd tussen 16 en 20 jaar (onderzoek University of East London). Het is dus heel eenvoudig om jezelf wijs te maken dat er niets aan de hand is. Iedereen doet het! Maar het kan een ware verslaving worden. Volgens psychiater Doidge ('Sex on the brain', 2014) komt dit omdat bij het zien van pornografie, dopamine vrijkomt. Voor een nieuwe dosis dopamine is een telkens sterkere stimulans nodig. Dat verklaart het zoeken naar 'betere' filmpjes.

Tegelijkertijd bestaat het gevaar dat je uiteindelijk het vermogen verliest om je te kunnen inleven in een sexuele relatie met een echt mens. Oftewel: na verloop van tijd zou je alleen nog een orgasme kunnen bereiken, met behulp van geregisseerde pornografie. Dat zorgt voor problemen in de slaapkamer (impotentie). En niet zo'n beetje ook. Want als we het onderzoek van Jill Manning* mogen geloven, is minstens de helft van het aantal echtscheidingen in de USA hieraan te wijten. (*Senate Testimony, November 10, 2005, referencing: J. Dedmon, ''Is the Internet Bad for Your Marriage?'').

Maar ook als je single bent, is je tegoed doen aan online porno niet zonder risico. Volgens een recent onderzoek van het Max Planck instituut in Berlijn kunnen je hersenen krimpen, als je vaak naar porno kijkt! Daarbij gaat het om dat deel van de hersenen (striatum) dat je motiveert om in beweging te komen. Tegelijkertijd wordt het overgebleven deel ook nog eens minder actief, naarmate er meer porno wordt bekeken.

En dan hebben we het nog niet gehad over hoe pornofilmpjes steeds grover worden. Want een schaars geklede man of vrouw doet ons nauwelijks meer iets. Die zien we tegenwoordig ook in de tv reclame voorbijkomen. Of wat te denken van alle tijd die deze hobby opslokt? Of het schuldgevoel wat opduikt, elke keer als je toch weer even stiekem hebt gekeken? Dat laatste schijnt ertoe te leiden dat meer mensen de weg naar God vinden. Dat beweert althans een onderzoek uit 'The Journal of Sex Research' (april 2016).

Voorlopig ben ik van plan om een jaar lang geen porno te kijken. En dan eens zien hoe ik mij voel. Nu moet ik ineens denken aan acteur Thijs Römer die onlangs in een interview met 'Volkskrant Magazin' vertelde dat hij het leven bij vlagen maar allejezus saai vindt, nu hij niet meer drinkt. En hoe hij, na een geplande hiatus van 2 jaar, bang is om zich in aansluiting daarop binnen een week dood te drinken. Hoe zal het mij vergaan, als ik na een jaar onthouding, weer ga kijken?

Zie ook deel II.