Apr 6, 2016

Terug naar Italië

Als ik vertel dat ik in Italië woon, roept dit veelal meteen allerlei vakantiegedachten op. Je ziet ze denken: hij zit vast en zeker onafgebroken op een terrasje espresso's te drinken en pizza's te eten. Of ligt op een stretcher ergens op het strand aan de zee. Helemaal onjuist is het niet. Want natuurlijk drink ik hier af en toe een espresso. Of ik eet een pizza. En in de zon lig ik ook. Maar leven in Italië is toch wel iets anders dan er op vakantie zijn.

Toegegeven, ook ik ben via verscheidene vakantie's met dit mooie land in aanraking gekomen. Nauwelijks 4 of 5 jaar oud was ik, toen ik met mijn ouders naar Cattolica ging, niet ver weg van Rimini. Een paar jaar achter elkaar brachten we elke zomer een week of twee door aan het strand, direct aan de Adriatische kust. De in die tijd (jaren '70) ontstane herinneringen hebben Italië als 'warm en prettig' in mijn hoofd verankerd.

Toch heeft het bijna 35 jaar geduurd, voordat ik opnieuw naar 'il bel paese' ben gegaan. Dit keer als bezoeker van de boekenbeurs in Bologna. Een zakelijke beurs. Dat is uiteraard heel wat anders dan een strandvakantie. Maar ook hier vielen de schoonheid van de taal, de vriendelijkheid van de mensen en het vermogen om van kleine, dagelijkse dingen (eten!) te kunnen genieten, op.

Uiteindelijk heb ik in de zomer van 2011 de stoute schoenen aangetrokken...euh... ben ik in de stoute rolstoel gaan zitten en naar Bologna gegaan. De 40 inmiddels gepasseerd, bedacht ik mij dat het weleens mijn laatste kans zou kunnen zijn om nog één keer in mijn leven een nieuw begin te maken.

Tijdens een verblijf van een kleine twee weken in een goedkoop hotel in San Lazzaro (bij Bologna) heb ik mij ingeschreven bij een aantal kantoortjes die zich bezighouden met het verhuren van woningen. Ondanks mijn noodzakelijk te noemen voorwaarden (geen trapjes, treedjes of al te hoge drempels en bovendien een parkeerplaats voor mijn auto) vond ik al snel een grappige 2 kamerflat, net achter de heuvels van Bologna, midden in het Italiaanse binnenland. In de tussentijd had ik ook de zwembaden kunnen verkennen: wie mij een beetje kent weet, dat zwemmen tot mijn dagelijkse bezigheden behoort. Onder het mom 'Als ik er eenmaal zit, dan zie ik wel verder.', ben ik een paar weken later verhuisd.

De eerste maanden waren zwaar. Heel zwaar. In al mijn spontaniteit (lees: naïviteit) had ik het leren van de taal toch ietswat onderschat. Daarnaast gaat ook in Italië die mooie zomer weer voorbij. Wat volgde was een natte en stormachtige herfst. Om over een onvergetelijk harde winter maar te zwijgen. Ruim zeven maanden lang (october t/m april) niks geen zon, strand, terras of buitenzwembad! Op het punt gestaan om mijn koffers te pakken en terug te gaan naar Olanda, heb ik begin 2012 met mezelf afgesproken om het tenminste een vol jaar uit te zingen. Op die manier zou ik alle seizoenen een kans geven. Daarna kon ik beslissen om wel of niet te blijven.

Inmiddels ben ik hier nu alweer bijna vijf jaar! En wat heb ik een hoop meegemaakt! In dit blog ga ik het allemaal vertellen: over de mensen om mij heen, de beruchte burocratie, de sociale spelregels, de manier van autorijden, de ouderwetse politiek en de moderne opvattingen van de man-in-de-straat. Afgewisseld met af en toe een simpel maar lekker recept voor in de Nederlandse keuken! Rechtstreeks vanuit Pianoro (BO), alles over (over)leven in Italië: la mia vita!