Apr 6, 2016

Spaghetti Bolognese bestaat niet

Uit eten met het hele zwemteam. Het is een groep van 11 mannen en vrouwen, de meesten tussen de 35 en de 45 jaar oud. Ze kennen elkaar al jaren. Zelf ben ik er een paar jaar geleden bijgekomen. En natuurlijk wordt er regelmatig gezamenlijk gegeten. Zeker een of twee keer per maand. Zo ook afgelopen weekend.

Na de training rijden we – over drie auto's verdeeld - achter elkaar aan naar een restaurant wat door een van hen is uitgezocht. De rit op zich is al een heel avontuur. Want om Bologna heen liggen heuvels. In die heuvels liggen veel leuke kleine hotelletjes en restaurants. Maar om daar te komen moet je van de bredere verbindingswegen af, de smalle paadjes tussen de heuvels op. Met de de nodige steile hellingen en scherpe bochten. En dan maar hopen dat er geen tegenliggers komen! Voor mij als semi-toerist een ware expeditie.

s'-Avonds komt daar nog de duisternis bij. En geen straatlantaarn te bekennen. Geen vangrail langs de soms toch wel behoorlijk diepe afgrond. Italianen rijden dit soort wegen bij wijze van spreken met hun ogen dicht. Of zo lijkt het tenminste. Maar ik ben geen Italiaan. Terwijl ik goed moet opletten waar de weg überhaupt heengaat, praten de drie teamgenoten die bij mij in de auto zitten, onafgebroken tegen mij aan! Mijn interne processor draait op volle toeren.

Eenmaal aangekomen blijkt het om een klein hotel te gaan (11 kamers), 'Il Poggio' genaamd. Het ligt in Ozzano dell'Emilia. Op de menukaart staan gerechten die zijn gemaakt van en met alles wat uit eigen tuin (spreek: boerderij) komt. Of het nu gaat om de vulling van de 'tortelloni', het gegrilde vlees (koe en varken) of de 'zuppa inglese' - wat overigens niets met soep te maken heeft. Het is een regionele dessert specialiteit. Lijkt op taart. Ook voor de wijn en de grappa geldt: 'fatto in casa'.

Zo'n gelegenheid noemt men een 'agriturismo'. In het Nederlands wellicht het beste te vertalen met 'biologische (vakantie)boerderij'. Doordat alleen ter plekke beschikbare ingrediënten worden gebruikt, is het aanbod beperkt. Er zijn ongeveer 5 verschillende voorgerechten om uit te kiezen, afgestemd op het seizoen. Het aantal hoofdgerechten is niet veel groter.

Als 'antipasto' (een voor-voorgerecht) nemen we 'crescentine' (gefrituurd brooddeeg). Dat eet je met rauwe ham, mortadella en salami. Maar het kan ook met bijvoorbeeld ingelegde uien, olijven en een salade met paddestoelen. Als voorgerecht ('primo piatto') neem ik een combinatie van 'gnocchetti di patate' (gemaakt van meel en aardappel). Deze worden geserveerd met stukjes tomaat en basilicum. Daarbij komen 'tortelloni' met gorgonzola en walnoten. Normaal ben ik niet zo'n fan van gorgonzola. Maar bij deze combinatie kan ik mijn vingers aflikken.

Als hoofdgerecht ('secondo piatto') komt er een 'mixed grill' op tafel: stukjes kalfs- en varkensvlees. Daarbij gegrilde groenten. Ik moet bekennen dat ik sommige groenten niet kan thuisbrengen. Maar smaken doet het absoluut. Net als de verschillende soorten brood.

Ondertussen vertel ik dat je dit soort gerechten helaas niet zo vaak ziet in buitenlandse, Italiaanse restaurants. Wel zijn er altijd pizza's, de bekende lasagna en spaghetti Bolognese.

'Viktor, spaghetti Bolognese bestaat niet!', roept iemand. De rest knikt instemmend.

Huh? Heb ik het misschien fout uitgesproken? Wat blijkt: spaghetti Bolognese is een nep-gerecht, uitgevonden door slimme Italianen die tegemoetkomen aan de smaak van buitenlanders. Want een origineel Italiaans gerecht is het allerminst. Met Bologna heeft het al helemaal niets te maken.

In het kort: spaghetti is een van de vele pasta-soorten die Italië rijk is. Spaghetti komt uit het Zuiden van het land. Het wordt gemaakt van water en meel. In Bologna (wat meer tegen het Noorden aan ligt) wordt de bekende tomatensaus met gehakt ('sugo Bolognese') weliswaar gegeten, maar dan met 'tagliattelle'. Dit is een pasta-specialiteit (afkomstig uit de regio Bologna), gemaakt met eieren.

Als nagerecht neem ik een citroensorbet. Voor, tijdens en na het eten is er rode en witte wijn, water met en zonder bubbels, koffie met grappa en/of limoncello. Die laatste twee worden niet per glas geserveerd. in plaats daarvan komen kompleet gevulde flessen drank op tafel. En iedereen krijgt een leeg glaasje. En of je er nu ééntje drinkt, of twee. Of drie. Of nog meer. In de prijs maakt het niet uit.

Over de prijs gesproken: alles bij elkaar opgeteld en gedeeld door 11 komt het op een bedrag per persoon van precies Euro 23,50. Dat is toch zeer schappelijk te noemen voor een diner van deze kwaliteit!