Apr 6, 2016

Een hondenleven

Na de zwemtraining wil ik iets te eten kopen aan de bar van het binnenzwembad van San Lazzaro (Bologna). De altijd vriendelijke dame die ik ergens rond de vijftig schat, maakt voor mij een broodje warm en haalt een flesje mineraalwater uit de koelkast. Dan vraagt ze: 'Bent u niet de man van de honden?'
Ik glimlach en knik.
'Dat klopt.', zeg ik en terwijl denk ik terug aan een ruime week geleden, toen het buitenzwembad nog open was.

Het is allemaal begonnen op een avond, kort voor sluitingstijd. Vlak voordat ik naar huis ga, maak ik een praatje met een van de badmeesters.
'Wist je dat het in Nederland een traditie is, om op de laatste dag van het openlucht seizoen, honden in het water te laten zwemmen?', vraag ik hem.
Terwijl de jonge badmeester Davide de laatste achtergelaten ligbedjes opklapt en deze bij elkaar zet, kijkt hij mij verbaasd aan.
'I cani insieme ai suoi padroni?'
Inderdaad: de honden mogen samen met hun baasjes het water in. Tenminste, dat heb ik gelezen op internet.
'Daarna wordt het zwembad toch schoongemaakt!', voeg ik eraan toe. 'Dus het kan geen kwaad.'

Als ik de volgende ochtend bij het bad aankom, roept Davide van veraf dat hij iets tegen mij wil zeggen. .
'Viktor, wat jij mij gisteravond vertelde, dat gaan wij ook doen. Zwemmen met de honden! Aanstaand weekend. Want dan is de laatste dag van het seizoen. Daarna sluiten we.'
Ik ben even verward en kijk naar het grote, vrijwel lege zwembad naast ons.
'Maar dit is een Olympisch 50-meter bad!', roep ik uit. 'In Nederland doen ze dat alleen in kleinere baden. Waar je kunt staan. Met je hond!'
Maar volgens de badmeester hoeft noch de omvang, noch de diepte van het bad de pret te drukken. 'Ach, honden springen toch zo het water in.', merkt hij doodleuk op.
'Dat misschien nog wel.', antwoord ik met een lichte verontrusting in mijn stem. 'Maar hoe komen ze er dan weer uit?'
De jongeman kijkt me aan. Maar hij lijkt mijn bezorgheid niet te delen. In plaats daarvan haalt hij zijn schouders op. 'Ach, dat redden ze wel. Ze klimmen er gewoon weer uit.'

Hoewel ik mij realiseer dat het striktgenomen niet mijn verantwoording is, vraag ik mij af wat er allemaal mis kan gaan. Stel je voor dat er een hond verdrinkt, omdat hij niet op tijd uit het water kan klimmen! En dan blijkt achteraf dat het allemaal mijn idee was! Zelfs al was het helemaal niet zozeer mijn idee, maar enkel een onschuldig praatje waarin ik heb verteld over iets wat ik had gelezen! Dat wil ik natuurlijk niet.

Nu blijkt dat het plan om ook hier een hondenzwemuurtje te organiseren bittere ernst is, stel ik voor om met een zwembad in Nederland waar ze ervaring hebben in het organiseren hiervan, contact op te nemen. Daar is Davide het helemaal mee eens. Terwijl hij ondertussen ijverig reclame aan het maken is voor 'un tuffo col tuo amico a quattro zampe' ('een sprong in het water met je viervoetige vriend') o.a. via Facebook, bel ik met 'De Mirandabad' in Amsterdam.

'Denkt u er vooral wel aan,', vertelt de behulpzame dame aan de andere kant van de lijn, 'dat er iets van een brede trap of een verloop moet zijn, waarover de dieren het water in en uit kunnen. Want honden hebben een vacht en die zuigt zich vol met water. Dan kunnen ze behoorlijk zwaar worden!'

Terwijl de vrouw mij nog een paar andere tips geeft, maak ik aantekeningen. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe Davide grappige en lachende hondengezichtjes aan het tekenen is op een schoolbord. Dat bord moet straks bij de ingang van het zwembad komen. Op die manier worden de bezoekers attent gemaakt op het aankomende honden-zwem-spektakel.

Een dag later heeft Davide samen met een collega een brede, houten plank uit de kelder van het zwembad gehaald en deze vervolgens vastgemaakt aan een van de trapjes aan de zijkant van het bad. Deze plank zou het mogeljik moeten maken voor de 'amici a quattro zampe' ('viervoetige vrienden') om het water in en uit te komen. Maar hout blijft drijven.

Ik stel voor dat op het moment dat de eerste honden arriveren, twee collega's het water ingaan om de plank naar beneden te duwen, het water in. Op die manier onstaat er een soort loopplank. Of misschien eerder een glijbaan. Maar in ieder geval iets wat het mogelijk moet maken voor de dieren om ook weer uit het water te komen.

Als die zondagmiddag de eerste viervoeters en eigenaars zich melden, vraagt Davide of ik met ze mee wil gaan, naar de rand van het zwembad. Want dan kan hij bij de ingang blijven. En ik hoef mij geen zorgen te maken, zegt hij. Want hij kijkt toe of alles goed. Van minstens vijftig meter afstand.



'Hoe dan ook,', zo vertel ik de vrouw achter de bar in het zwembad, ',het is allemaal goed gekomen. Het was een echt feest voor de honden. Al of niet samen met het baasje, zijn ze het water ingeplonst.'

De vriendelijke vrouw weet mij te melden dat men volgend jaar in alle buitenbaden van Bologna een traditioneel hondenzwemmen wil introduceren, op de laatste dag van het seizoen.

Foto's: Marco Mondatori