Als leven de kern van ons bestaan is, raakt zelfmoord aan deze kern. Een al dan niet geslaagde zelfmoord is een drama dat niet alleen de overleden persoon betreft, maar ook de nabestaanden en andere direct en indirect betrokkenen, onder wie de medewerkers van diverse hulpdiensten of bijvoorbeeld de Nederlandse Spoorwegen.

Ondanks alle aandacht voor dit onderwerp en een telefonische hulplijn (113online) neemt het aantal zelfmoorden nog steeds toe.

Toen in september van 2012 mijn boek Het verhaal van mijn zelfmoord uitkwam, kreeg ik heel veel reacties. E-mails van mensen die na het lezen van het boek besloten géén zelfmoord te plegen, maar op zoek te gaan naar hulp. Of van personen die een vriend, partner of familielid aan zelfmoord hebben verloren en nog altijd met vragen zitten. Was mijn zoon eenzaam op het laatste moment en waarom heeft mijn partner nooit over zijn depressiviteit gesproken? Gebleken is dat wat ik daarover kan vertellen de nabestaanden een zekere rust geeft.

Er is nog veel te doen. Als ervaringsdeskundige wil ik middelbare scholieren bereiken. Niet zelden ontstaan bij jonge mensen in hun turbulente levensfase depressiviteit of verwante problemen.

Juist een ontmoeting met een persoon die uit eigen ervaring weet waar het over gaat, kan houvast bieden op momenten dat iemand wordt overmand door radeloosheid, niet in de laatste plaats omdat hij of zij zich onbegrepen voelt in de wereld van de hulpverlening.

Ik ben geen hulpverlener en bied ook geen therapie aan. In plaats daarvan bied ik hoop. Concrete, realistische hoop van een man die voor een trein is gesprongen en die wakker is geworden zonder benen en zijn depressiviteit heeft overwonnen.

Hoop om een leven te redden.